Nakipag-away kay Benito
February 23, 2009 Pahibhasa’y patpatin ang aking kataw-an, ako ay lagi na la-ang tinutuksong kalansay. Bakat daw sa T-shirt ko ang aking parilya. Isang bulate na la-ang daw ang kulang na pumirma at ililibing na ako. Ano pa ang aking gagaw-en? Eh di umiwas na la-ang sa mga nanunokso. Itong akeng kamag-aral na si Benito ay sunod pa rin ng sunod sa aken para ga maki-tukso. Mata-as siya at malusog ang pangangataw-an, walang ka-abog-abog akong inumbag sa tiyan. Kami nga ay nagpangbuno. Pagilong-gilong sa damuhan. Parang mga sawang naglilingkisan. E-eh, ako yata ay papatayen. Pisil-pisil ako sa lala-ugan. Puga-es na ako at hindi makahinga. Pagtulak ko kay Benito, umikot-ikot kami pababa sa gilid ng kanal. Napangise ang hayop. Biglang tumayo. Tumakbong palayo. Ako nama’y nagulat sa kayang inasal. Ang aking pagtataka ay napawi ng pagsusuka. Naka-amoy ako ng napakabaho. Puno ng dume ng aso ang aking T-shirt. Ako’y napadu-al. Labas lahat ang laman ng sikmura. Ang pagkahapdi ng akeng ngala-ngala. Maasim sa dila. Tuto-ong ako’y masyadong na-api nang araw na iyon. Kung siya nga ay talagang matapang, baket akong mali-et ang kayang napagdidiskitahan at hindi ang aming kamag-aral na si Luciano? Matangkad at sarat ang ilong. May bune pa ang sakong. Pahabol: Ang mga tao ay may hawig sa mga bakule sa ilog. Kapag pinagmasdan, animo’y may kanya-kanyang mga kaugalian. Mapapansin na may mga naghaharian at nagmamatapang. Nguinit ang pinupuntirya ay yaong may kahinaan o kaya naman ay maysakit. Sa aking pangunawa, ire marahil ay upang hinde na kumalat ang lahe ng mahihina. Yaong mga malalake at malalakas la-ang ang mananaeg. Ngunit hinde dapat gay-ong ang tao sapagkat hinde tayo hayop. Bawat isa ay may damdamen at marunong masaktan.
