Home » Archives » February 2009
Ang mga karanasan nuong kabataan ay bahagi ng mga aral at ala-ala ng katandaan.

Nakipag-away kay Benito

February 23, 2009

Pahibhasa’y patpatin ang aking kataw-an, ako ay lagi na la-ang tinutuksong kalansay. Bakat daw sa T-shirt ko ang aking parilya. Isang bulate na la-ang daw ang kulang na pumirma at ililibing na ako. Ano pa ang aking gagaw-en? Eh di umiwas na la-ang sa mga nanunokso.

Itong akeng kamag-aral na si Benito ay sunod pa rin ng sunod sa aken para ga maki-tukso. Mata-as siya at malusog ang pangangataw-an, walang ka-abog-abog akong inumbag sa tiyan. Kami nga ay nagpangbuno. Pagilong-gilong sa damuhan. Parang mga sawang naglilingkisan.

E-eh, ako yata ay papatayen. Pisil-pisil ako sa lala-ugan. Puga-es na ako at hindi makahinga. Pagtulak ko kay Benito, umikot-ikot kami pababa sa gilid ng kanal. Napangise ang hayop. Biglang tumayo. Tumakbong palayo.

Ako nama’y nagulat sa kayang inasal. Ang aking pagtataka ay napawi ng pagsusuka. Naka-amoy ako ng napakabaho. Puno ng dume ng aso ang aking T-shirt. Ako’y napadu-al. Labas lahat ang laman ng sikmura. Ang pagkahapdi ng akeng ngala-ngala. Maasim sa dila. Tuto-ong ako’y masyadong na-api nang araw na iyon.

Kung siya nga ay talagang matapang, baket akong mali-et ang kayang napagdidiskitahan at hindi ang aming kamag-aral na si Luciano? Matangkad at sarat ang ilong. May bune pa ang sakong.

Pahabol:

Ang mga tao ay may hawig sa mga bakule sa ilog. Kapag pinagmasdan, animo’y may kanya-kanyang mga kaugalian. Mapapansin na may mga naghaharian at nagmamatapang. Nguinit ang pinupuntirya ay yaong may kahinaan o kaya naman ay maysakit.

Sa aking pangunawa, ire marahil ay upang hinde na kumalat ang lahe ng mahihina. Yaong mga malalake at malalakas la-ang ang mananaeg. Ngunit hinde dapat gay-ong ang tao sapagkat hinde tayo hayop. Bawat isa ay may damdamen at marunong masaktan.

Posted by kaandoy at 1:33 pm | permalink | comments[6]

Salamat Ina

February 16, 2009

Marahil ay dala ng kabataan o kaya naman ay sadyang tamad la-ang. Ayaw maghiso at maghilamos bago matulog. Kung ano ang suot na damit maghapon, siya ding suot sa pagtulog. Kaya ayon, tadtad ng an-an ang li-eg at batok, pati pisnge.

Arampoy ni ina sa paglilinis ng kataw-an. Natuto la-ang maghiso nuong pinagsaktan ng ngipen. Nang makaranas nang pagsakit ay nagpagilong-gilong noong gab-e sa higaan at palahaw ng iyak. Ayaw yatang magpatulog nang iba.

Sa umaga naman eh pinapahiran ni ina ng salisalik asid ang pisnge at li-eg para mawala ang an-an. Ngibet naman eh, sa hapdi ng asido.

Kung hinde nagmalasakit si ina ay hindi matututo ang batang si Andoy. Salamat kay ina.

Pahabol:

Sa aking pang-unawa, likas sa ina ang dakilang pagmamahal sa kanyang mga anak. Hinde kailangang may maturo pa upang ang mga dapat gaw-en ay matupad, maliban na la-ang kung tunay na may kakulangan sa pag-iisip.

Posted by kaandoy at 10:26 am | permalink | comments[18]